Vrijdag getekend, zondag in het vliegtuig: hoe Jan en Lisanne na vijftien jaar hun jeugdzorgpraktijk loslieten

Toen de handtekening eenmaal stond, was er geen twijfel meer. Alleen ruimte.

“Toen de handtekening gezet was, viel er bijna letterlijk iets van mijn schouders. Ik dacht: wow, dit is gewoon vrijheid.”

Dat is Jan, 45 jaar. Samen met Lisanne bouwde hij vijftien jaar lang aan een jeugdzorgpraktijk in Friesland. In januari 2026 zetten ze hun handtekening onder de verkoop. In dit verhaal vertellen ze zelf hoe dat ging: het jaar dat eraan voorafging, de eenzaamheid van de geheimhouding, en waarom ze achteraf geen seconde spijt hebben. Lisanne zegt het meteen na het tekenen zo:

“Ik was heel blij, dat was echt een feestje. Maar vooral was ik onwijs opgelucht.”

Een praktijk die iets deed wat nergens anders gebeurde

Wat Jan en Lisanne opbouwden, begon met z’n tweeën en groeide uit tot een team van 25 mensen. Ze zetten lichaams- en ervaringsgericht werken in Friesland op de kaart, sloten samenwerkingen met gemeenten voor vergoede zorg, en begeleidden zo’n 600 jongeren per jaar. De kern van hun aanpak was wat hen anders maakte.

“Lisanne begeleidde meiden die in een afhankelijkheid zaten, ik begeleidde jongens van 7 tot 27 jaar. Het verschil was dat ik alles met die jongens buiten deed. Dat was eigenlijk uniek in Nederland. Aan het tafeltje hadden ze niks te vertellen, maar zodra je ze mee naar buiten nam, kwamen de verhalen.”

Waarom je een bloeiend bedrijf loslaat

De praktijk liep goed. Juist daarom werd de vraag om te verkopen groter. Voor Lisanne kwam het van binnenuit.

“De gedachte om te verkopen kwam bij mij omdat ik voelde dat mijn missie volbracht was. Alles wat ik verder nog zou doen, zou meer van hetzelfde zijn. Het was echt mijn levenswerk.”

Voor Jan zat het meer in het gewicht van het ondernemerschap. Hoe groter het team werd, hoe meer hij directeur speelde en hoe minder hij zelf in het werk stond waar hij ooit met passie aan begon. De passie was intussen verschoven naar een tweede bedrijf, waarin ze workshops en trainingen geven en waar ze wel ruimte voelden om te groeien.

“Steeds die 25 man aan het werk houden ging eigenlijk heel makkelijk. Maar het is wel een zorg en een ballast die je meedraagt. Dat voelde ik pas echt toen we verkocht hadden.”

Verkopen was een van de eerste gedachten, maar het begin was er ook een van vraagtekens. Ze hadden geen idee wat het bedrijf waard was, of hoe zo’n traject überhaupt werkt. Via Code 49 kwamen ze in contact met Bernd, die Lisanne al langer volgde. Voor hen was de keuze logisch: mensen met expertise halen betere resultaten dan wanneer je het zelf gaat verkopen. Wie zich afvraagt waar zijn bedrijf staat, kan beginnen met de waarde van het bedrijf leren berekenen.

Een jaar dat je met niemand kunt delen

Wat volgde was een traject van een jaar. En het zwaarste eraan was niet het werk, maar dat je er met vrijwel niemand over mag praten. De geheimhouding maakte het eenzaam.

“Het was soms een eenzaam traject, omdat we er met niemand over konden praten. Je zit alleen in je eigen gedachtewereld en kunt niet even sparren, terwijl ik dat als ondernemer altijd heb gedaan en supergraag doe.”

Die stilte is geen toeval, maar een bewuste voorwaarde in bijna elk verkooptraject. Waarom geheimhouding bij een bedrijfsverkoop zo telt, ervoeren Jan en Lisanne aan den lijve. Daar bovenop kwam de onzekerheid over de afloop.

“Het was een emotionele rollercoaster. Steeds kwam de vraag terug: gaat het door, gaat het niet door? Soms hadden we het gevoel dat we dichterbij kwamen, en dan gebeurde er weer iets en leken we er ineens veel verder vandaan te staan. Het bleef lang onzeker.”

Er kwam een moment dat Jan er klaar mee was.

“Ik vond het best pittig. Het duurt lang, je moet je aanpassen aan het tempo en de eisen van een ander. Ik heb ook op het punt gestaan om te zeggen: kap er maar mee, dit gaat helemaal niks worden.”

Iemand naast je die met afstand kan kijken

Precies op die momenten maakten Maarten en Bernd het verschil. Niet als afstandelijke adviseurs, maar als mensen die naast hen zaten. Het eerste waar dat concreet werd, was aan de onderhandeltafel.

“Vooral op de momenten dat je in gesprek bent met de onderhandelaar van de andere kant. Even aan tafel zitten, naar rechts kijken naar Maarten of Bernd, en zelf je woorden inslikken. Dat is heel fijn en relaxed.”

Het meest bijzondere aan deze verkoop was dat er twee eigenaren waren die ook een echtpaar vormen. En die twee mensen maakten allebei een eigen proces door. Daar zat volgens Lisanne de echte waarde van de begeleiding.

“Jan en ik maakten allebei een ander proces door in de verkoop. Die gesprekken hebben ervoor gezorgd dat wij uiteindelijk op één lijn kwamen, en dat het tot een succesvolle verkoop heeft geleid.”

Naast het zakelijke was er ook oprechte aandacht. De samenwerking voelde professioneel en menselijk tegelijk.

“Maarten die dan even belt en incheckt hoe het gaat, los van het zakelijke. Met Bernd ging het meer over de stappen en de volgende fase.”

Dat verschil tussen de twee is precies wat Jan zo waardevol vond.

“Maarten heeft een hele persoonlijke benadering, de knuffel als je binnenkomt, de laagdrempeligheid. En Bernd is de senior, met altijd zo’n uitstraling van rust. Twee persoonlijkheden die elkaar mooi aanvullen.”

De laatste maand: van frustratie naar stroomversnelling

Na elf maanden kwam de omslag. Wat lang tegen hen in leek te werken, begon ineens de goede kant op te bewegen. Wie wil weten hoe zo’n route eruitziet, vindt houvast in het stappenplan om je bedrijf te verkopen.

“We zaten al elf maanden in het traject en de laatste maand ging je echt in een achtbaan. Waar we eerst in de frustratie zaten, ging het weer richting ons stromen. Aan het eind waren we juist positiever.”

Ook de twijfel die Jan vooraf voelde, kreeg achteraf een ander gezicht.

“Waar ik vooraf over twijfelde, was dat je water bij de wijn doet, ook qua bedrag. We hebben concessies gedaan. Maar echt, dat staat niet in verhouding met wat het oplevert.”

Vrijdag getekend, zondag in het vliegtuig

Wat daarna gebeurde, klinkt bijna te snel om waar te zijn.

“We hebben vrijdag de handtekening gezet en zondag zaten we in het vliegtuig, op weg naar de Filipijnen. Zes weken hebben we gereisd met onze kinderen. Heerlijk om echt los te komen van het bedrijf.”

Voor Lisanne was die reis meer dan een vakantie. Het was iets wat in twintig jaar niet was voorgekomen.

“In twintig jaar was er geen vakantie waarin ik geen telefoontje kreeg. Toen wij in februari op het vliegtuig stapten, was het mijn eerste vakantie zonder telefoon van cliënten of personeel.”

Dat het na het tekenen alleen maar opluchting was, kwam doordat het afscheid al lang bezig was. Het loslaten van vijftien jaar werk, en van 25 collega’s met wie ze nog steeds contact hebben, zat al in dat hele jaar verpakt.

“Het hele rouwproces hadden we al tijdens het verkoopproces doorgemaakt. Dus na het tekenen was het eigenlijk een grote opluchting, en toen konden we met volle aandacht afscheid nemen van de mensen.”

Hoe dat leven na de verkoop eruit kan zien, laten ze zelf zien. Meer over die fase lees je in bedrijf verkocht, en nu?.

Het advies van Jan en Lisanne

Terugkijkend hebben ze een paar dingen die ze andere ondernemers meegeven.

“Neem iemand goed in de hand die je kan adviseren en begeleiden. Neem de tijd voor het proces. En besef dat het ook een rouwproces is, want je geeft jouw bedrijf, voor ons was het ons kindje, door aan iemand anders.”

Jan voegt er nog een ding aan toe, dat voor hen misschien wel het belangrijkste was: zorg dat je iemand hebt met wie je in vertrouwen kunt sparren.

Geen seconde spijt

Als je hen nu vraagt hoe ze terugkijken, is er geen aarzeling. Lisanne: “Ik heb geen seconde spijt van de verkoop.” En Jan, met een glimlach:

“Nee, geen seconde spijt. Zo lekker.”